عشق و دوستی

تو را دوست دارم.

ترا من به اندازه ی بی کران دوست دارم.

ترامن به قدر خودت در جهان دوست دارم.

ترا مثل آن دختر شاه پریان که قصرش.

بنا گشته در عمق یک داستان دوست دارم.

تو جاری شدیدر رگم،در تمام وجودم.

تو آبی،ترا چون نهالی جوان دوست دارم.

تو روح منی،بی تو من مرده ام،هیچ هیچم.

تو جانی،ولی من ترا بیش از آن دوست دارم.

ترا با امیدی که مرغابی بی پناهی.

پرد سوی دریاچهای بی نشان دوست دارم.

تو سرشارعطری،تو شور آفرینی،تو سبزی.

ترا چون گذرگاه پروانگان دوست دارم.

به نام تنها عاشق بی معشوق

گوش کن.

می شنوی صدای اندوهم را.

باید گریست برای شاخه های شکسته.

باید فریاد زد برای شقایق پرپر زده.

باید اشک ریخت با دیدن پروانه ی سوخته.

باید گریست برای چشم انتظاری عاشقان.

پنجره ها خالی است.

میلاد تنهاست.

ستاره سر گردان است.

خورشید گریان است.

صدای ((عاشق))

بخوان که زمزمه ات،رودخانه ی راز است.

بخوان بخوان که طنین صدای غمگینت

پرنده ی قلل کوه های قفقاز است.

تو باترانه ی خود،گریه می کنی((عاشق))

بخوان که با تو دل خسته ام همه آواز است.

صدای ساز تو،ابری شد و به گریه نشست.

چه برکه ای ست که با سینه ی تو دمساز است.

بخوان که ریزش باران تلخ نغمه ی تو

صدای گرم تو مانند آسمان،باز است؟

بیا که هر دو غریب دیار خویشتنم

نامه عاشقانه.

گرمی و زندگی بخش،مثل خواب جوانه.

گرمی ات چشم خورشید،نرمی ات موج مهتاب.

پاکی ات روح گل ها،خوبی ات بیکرانه.

مرغکان نگاهم،از افق های چشمم.

آورند از برایت،نامه عاشقانه.

آمدم بی بهانه،بار دیگر به سویت.

ور بپرسی بگویم:

از تو بهتر بهانه؟!.

میائی بچه بشیم؟

میایی بچه بشیم به آسمون نگاه کنیم؟

میایی قلبارو مثل بادبادک هوا کنیم؟

میایی بچه بشیم پشت ستون سایه ها

یه جوری قایم بشیم همدیگه رو صدا کنیم؟

میایی بچه بشیم رختامونو در بیاریم

بپریم با همدیگه تو حوض نور شنا کنیم؟

من می خوام یه جور بشه بغل کنیم همدیگه رو

میایی بچه بشیم دروغکی دعوا کنیم؟

سکه ی خورشیدمون گم شد و ما فقیر شدیم

میایی با همدیگه مشتای ابرو وا کنیم؟

همه ی پنجره ها شیشه دارن،شیشه ی مات

بیا با هم دیگه سنگ از تو کوچه پیدا کنیم!